بدمستهای شب سال نو و مهربانی پلیسها!
پلیس با تمام هیبتاش خم شده است و جوانک سیاهی زیر دستش دارد جان میکند٬ دست های درشتش٬ سر کوچک و سوخته پسرک را از دو سو محکم گرفته اند٬ پسرک چنان که گویی به پلیس تعظیم کرده باشد تا کمر در برابر قامت نیمه خمیده پلیس انگلیسی خم شده است اما هیچ تقلا و تلاشی نمیکند تا سرش را از میان دستهای پلیس موبور نجات دهد.
این سو و آن سو خوانده بودم وبسیار شنیده بودم که نژاد پرستی هنوز در لایههایی از جوامع غربی بیداد میکند٬ فیلم آمریکایی «تصادف» را هم به تازگی دیده بودم و دقایقی قبلتر نیز به صف شدن پسرکهای سیاه پوست در برابر پلیسهای سفیدپوست انگلیسی را دیده بودم که تنها تفتیش شدگان جمعیت عظیم میدان «ترافالگار اسکوار» لندن بودند و این همه کافی بود که صحنه پیش رو را تاب نیاورم و به آنی خود را مهیای فریادی سازم که امشب چه شب سیاهیست برای پسرکهای سیاه لندن. مگر تفاوتشان با جوانکهای سفید چیست که موبورها خوش خوشانشان میشود زور و بازوی پلیسی به رخ هیکل استخوانی آنها بکشند؟
در گیر گیر و دار رام و آرام کردن خودم بودم و هنوز رگ برخاسته پیشانی و گردن به رخ پلیسها نکشیدم که دست پلیس دیگری بر شانههای لاغر پسر بچه سیاه پوست فرود آمد٬ دیگر وقتاش بود که از تاریکی شب نترسم و دلم را قرص همراهی همراهانم کنم و حداقل یک فریاد کوچک بزنم.
تنها یک قدم به جلو کافیست تا از بوی گند برخاسته از حلقه پلیسها و پسرها٬ ده قدم عقب بگذارم. همان پلیسهایی که ساعتها جیب سیاهها را در میدان میگشتند تا مبادا ترقه و تخته و چه میدانم ابزار آلات آتش بازی و انفجاری با خود به همراه آورده باشند٬ حالا درست پس از پایان آتش بازی بزرگ در «لندن آی»٬ باز هم ایفای وظیفه میکنند.
یکی با دستهای بزرگاش سر ریز و بی موی پسرک را گرفته تا پسرک٬ بی هراس از تلو تلو خوردن و پرت شدن٬ با خیالی آسوده و متعادل٬ درست جلوی پای «پلیس»٬ حاصل تمام آن آب شنگولیهایی را که بالا زده٬ بالا بیاورد و پلیس دیگری با تمام هیبت و هیمنهاش٬ شانههای لاغر پسر سیاه را میمالد. پلیس در خدمت سیاهمستهای شب سال نو است تا هرچقدر که دلشان میخواهد بالا بیاورند و ظاهرا هیچ نیازی به نگاههای حقوق بشر دوستانه من! و رگ غیرت ما نبود. همه چیز سرجایش است و تازه راه امن تر میشود از عربدههای مستانهای که هنوز به آن عادت نکرده ام و میهراسم.
شب سال نوی میلادی٬ لندن زیر پای مردمش میلرزید٬ دل هیچ کس اما نمیلرزید از هراس اینکه مبادا کسی درست جلوی پای کودک یا پیری ترقهای منفجر سازد برای آنکه دمی بخندد. دولت دقیقهای صد هزار پوند برای آتش بازی بزرگ در مرکز شهر هزینه کرد تا اهالی مست لندن را در شبی اعجاب انگیز میزبان باشد. دولتی که دست به جیب خودش میکند تا بزمی بزرگ بیافریند این حق را هم به خودش میدهد که دست به جیب مردم کند تا ابزار بزم خطرناک از آن بیرون بکشد و تند و تند جریمه بنویسد اما دولتی که دست به جیب خودش نمیبرد تا بزمی ساده بیافریند آیا این حق را دارد که دست به جیب مردمش ببرد و آنگاه برای کوچکترین ابزار جرم! بزرگترین جریمه را حوالهشان سازد؟
بگذریم! به همراهان دیشبم در همان میدانی که ملتی یکپارچه مست آرامش و رقص وآواز و پایکوبی بودند قول دادم عینک مقایسه از چشم بردارم . همه زورم را زدم که در این مطلب کوتاه نیز بی مقایسه بنویسم تا حال کسی را زار نکنم اما این حق را دارم که مطلبم را تقدیم کنم به کودکان و شاید برادران و خواهران همان اراذل و اوباشی که چندی پیش اعدام٬ پایان زندگی آنان بود و آغاز بد مستی بازماندگانشان. باشد که ماندگانشان٬ شب عید٬ بیهوا به خیابان نیایند به خیال آنکه کسی مستی و ویرانیشان را تاب آورد و شانههایشان را بمالد یا آنکه وهم برشان دارد که کسانی به جز باتومزدن و تفتیش کردن و لگد زدن صندلی زیر پای اراذل و اوباش پای چوبه دار٬ گاهی مهربانی هم بلدند!
