سهام‌الدین! حالا تو چشمهایت را بر نامهربانی همه آنانی که این روزها یارانت را بی‌دین خوانده‌اند ببند و بگذارمحمد رضا باهنر در کسوت نایب رئیس مجلس اصولگرای هفتم به گاه مرگ٬ بوسه بر پیشانی بلندت بزند.

ببند چشمهای غمبارت را برادرم و به روی خودت نیاور آنکه بوسه بر پیشانی‌ات می‌نهد آنگاه که پدر و یارانش را به جرم نامسلمانی از مجلس پیشین حذف ساخته اند٬ لبخند رضایتمندانه زد و پیروز میدان انتخابات شد.

می‌بینی به گاه مرگ همه چه مهربان می‌شویم٬ اصلا چه اهمیتی دارد که تو به گاه غم تنها به چراغ روشن مسعود بهنود که منفور و مطرود همین آقایان٬ دور از وطن نشسته و نظاره گر اخبار آوار میهن است در دنیای مجازی پناه می‌آوری و از افسردگی و دلمردگی پدرت با او سخن می‌گویی٬ چه اهمیتی دارد که محمد قوچانی با آن قلم ستایش برانگیزش درنوشتن از رثای احمد بورقانی کم می‌آورد و هی به همه التماس می‌کند که آقایان سیاستمدار! شما را به خدا بیایید اخلاق مدار باشید. چه اهمیتی دارد که همه مردان سیاست این روزها در سوگنامه‌هایشان از دل آشوبه‌های پدر به گاه حذف نابرابر یارانش می‌نالند. مهم آن است که وقتی پدر دیگر جان ندارد٬ همه مهربان می‌شوند و همه دوستش دارند و همه به میدان می‌آیند. آخر این رسم کهنه ما ایرانیان مرده دوست است و به ما چه که شاعران کهن ما هی فتوا صادر کرده اند «چو بر گورم بخواهی بوسه دادن٬ رخم را بوسه ده که اکنون همانیم».

ببند چشم‌هایت را و بگذار آنانی که از بوسیدن پیشانی احمد بورقانی زنده اباء داشتند٬ اینک در کنار جنازه بی‌جان او بوسه بر پیشانی فرزندش بزنند.

یادت هست آن شب چه اضطرابی آتش به جان تو و پدر زد و تا خود صبح٬ خانه من و فهیمه خضرحیدری و مریم شبانی و احسان عابدی و به گمانم هادی حیدری٬ درست تا خود صبح پر بود از هراس و دلهره که مبادا همین فردا بریزند و بگیرند و ببندند و ....آن شب همه به حرف دلسوزانه احمد آقا بورقانی گوش دادند و همان خبر شوم را از صفحه‌های دیجیتالی خانه‌های مجازی حذف کردند و به جای عصبانیت‌های مختص حال و هوای جوانی٬ راه گفتگو در پیش گرفته شد و فردا صورت صبور تو در روزنامه نشانی از تعقل و صبوری به ارث رسیده از پدر بود که همه را به خویشتنداری فرا خواندی و با احسان عابدی امیدوارانه راهی میدان گفتگو شدی .

من هنوز نمی‌دانم نتیجه چه شد و اصلا کسی به آن گفتگویی که پشت‌اش اندیشه صبور مردی بی کینه خوابیده بود وقعی گذاشت یا نه اما خوب می‌دانم که این روزها به صبوری تو و هیچ یک از یاران پدرت وقعی گذاشته نمی شود و همان ها که به عزای پدر آمده اند در صندلی قدرت لب از لب نگشوده ‌اند تا به اعتراضی خرد بر نا مسلمان خواندن کسانی که هنوز روی دیوارهای خانه‌شان عکس‌هایی از شلمچه و مریوان و فاو کمر می‌شکند ادای دین کنند.

سهام الدین! بر صبوری‌ات غبطه می‌خورم که چنین بی آلایشی و چنین آرام پلک روی هم می‌گذاری و می‌پذیری بوسه مردی که این روزها در برابر موج حذف هم‌اندیشان پدرت حتی کلمه‌ای بر زبان جاری نساخت تا حداقل پیش خدایش شرمنده سکوت در برابر دردی که قلب پدر و امثال او را فشرده است نباشد.

این صبوری میراث همان پدر است که به قول محمد قوچانی حتی از آن «قاضی مشهور» هم هیچ کینه‌ای به دل ندارد.

برادر صبورم! امروز که از دور٬ جسم بیجان پدر را میان آن همه یاران «بی صلاحیت» خوانده‌اش دیدم که انگار یأس از صورت همه موج می‌زد٬ یقین کردم که از چشمهای صبور پسر کوچک این مرد بزرگ هم می‌شود آموخت. من اگر از پدرت چیزی یاد نگرفته باشم از تو حتما یاد خواهم گرفت که چشم هایم را آرام ببندم وقتی رقیب به جای آنکه سور عزای ما را به سفره نشیند٬ لباس عزا به تن می‌کند و به میدان غم ما می‌آید حرمتش نگاه دارم.

اگر زنانی که به گاه دردمندی زنان سرزمین‌شان این روزها بر کرسی‌های قانونگذاری ساکت و بی صدا نشسته‌اند و انگار نه انگار که زهراهایی به دار خودکشی آویخته می‌شوند و ابراهیم‌هایی آتش مرگشان در زندانهای شهر هرگز گلستان نمی‌شود٬به گاه اندوه مادران به میدان غم می‌آمدند٬ من آنقدر صبوری بلد نبوده‌ام که تو یادم دادی. من بلد نبودم به صبوری و آرامی تو پیشانی برایشان جلو برم و نگذارم شرمنده از میدان درد ما خارج شوند .

سهام الدین بورقانی! من به جوانی‌ام پشت می‌کنم آنگاه که برادر جوانتر از خودم را می‌بینم که مومنانه چشم بر بی مهری رقیب می‌بندد و قدر می‌داند این حضورش را به گاه اندوه. به خیالم بی‌کینه بودن و صبوری چنین پیشه‌کردن مختص سن و سال پدر بود٬ اما حمل درد بر شانه‌هایت را امروز از دور دیدم و بی هیچ شرمی قدردانت هستم که یادم دادی تا خشم از همه آنانی که به پلیدترین صفات گاهی میهمانمان می‌کنند ببندیم و بگذاریم سربلند از میهمانی ما بیرون روند.

میراث پدرت را من نیز عزیز می‌دارم و سیزده بهمن هر سال را به یاد او٬ به پاس تو و در پاسخ به روزنامه نگار جوان دیگری که همه را به اخلاق مداری دعوت کرده است سعی می‌کنم کینه‌های دیرینه را دور بریزم.

بورقانی بیش و پیش از آنکه سیاست مدار باشد روزنامه‌نگار بود و به گمانم اخلاق مدار بودن را ما باید از خودمان شروع کنیم. کار ما از نصیحت دیگران گذشته و آنچه باقی مانده قلبی مالامال درد است که باید از خود آغاز کردن را تمرین کند حتی اگر ما را سزاور بوسه‌های مرگ هم ندانند باز هم باید یاد بگیریم حریم و حرمت انسان نگاه داشتن را.

می‌دانم سخت است بی‌کینه زیستن و چشم بر بی‌مهری‌ها بستن اما امروز از دور می‌دیدم سیل خروشان و خشمناک یاران احمد بورقانی را که صبورانه٬ اشک می‌ریختند و مظلومانه چشم می‌بستند...

پی نوشت:

بنیاد یادقلم قرار است از این پس یاد قلمدارانی که قلندرانه زیستند و به عمری کوتاه قلمشان بر زمین مانده است را گرامی دارد. سایت این بنیاد به همت دوستان عزیزم مهدی محسنی و محمد رحیمی‌زاده در آینده‌ای نزدیک فعال تر خواهد شد و از تمامی صاحبان قلم نیز مدد می‌طلبد تا یاد یاران رفته را به هر شیوه که خویش صلاح می‌دانند گرامی دارند و ما نیز نگاشته‌ها و گام‌هایشان را در این سایت میزبانی خواهیم کرد. اهداف و برنامه‌های بنیاد به زودی اعلام می‌شود. در حال حاضر نیز مسابقه یاد قلم یکی از برنامه‌های این بنیاد است که از استقبال همه دوستان و ارسال مقاله‌هایشان باز هم سپاسگذارم . باشد که در این فضای سرد و پریاس یاران سفرکرده را فراموش نکنیم و بازماندگان را نیز همراه باشیم.

پیشترها خط و خطوط و تعلقات خاطر روزنامه‌ها و روزنامه‌چی‌ها را نمی دانست و برایش فرقی نمی‌کرد که کدام روزنامه از کدام اردوگاه بسته شده است٬ خبر را که می‌شنید٬ دست و دلش به کار نمی‌رفت تا خیال و خاطرش جمع نمی‌شد که دخترش بیکار نشده است. مادرم را می‌گویم به طعنه‌های پدر هم کاری نداشت و کار خودش می‌کرد و حالا من باید نیم ساعتی برایش توضیح می‌دادم :

- آخر من که برای روزنامه دولتی نمی‌نویسم اگر قبل از آقای احمدی نژاد بود یک چیزی مادرجان٬ ولی بعد از خاتمی که من نمی‌روم برای روزنامه «ایران» بنویسم اصلا من هم بخواهم آنها راهم نمی‌دهند.

وقتی هم که روشن شد و برایش جا افتاد که روزنامه بسته شده روزنامه ما نیست٬ باز هم نگرانی اش پابرجا بود:

- خب پس وقتی برای یک سوسک٬ روزنامه احمدی نژاد را بستن تو دیگه دست تو دهن شیر نذار و نرمتر بنویس که یک لقمه نون همه آجر نشه.

بعدها هر کسی را که می‌گرفتند٬ کارگر٬ معلم٬ روزنامه نگار٬ دانشجو یا زنان فعال در کمپین یک میلیون امضاء بازهم باید برایش توضیح می‌دادم که من سرم به کار خودم است و اینهایی که بازداشت شده‌اند هم جرم و جنایت بزرگی نکردند و هر کدام حق و حقوقی می‌خواهند که بعضی‌ها تاب نمی آورند.

با این همه اما جسته و گریخته می‌شنیدم که می‌گوید:

- این شیرین عبادی که «می‌گن» از آمریکا پول گرفته تا دخترهای جوون رو بفرسته میدون هفت تیر که روسری رو از سرشون در بیارن و بی عقد و خطبه محرمیت با پسر مردم باشن٬ حواست باشه تو نری با اینا.

باز باید ساعت‌ها براش توضیح می‌دادم که :

- اگه این «می‌گن»ها درسته پس حرفهایی که در مورد ما «می‌گن» هم درسته.

 شک می‌کند:

- پس این دخترهای مادر مرده که هر روز توی پارک می‌گیرن می‌اندازنشون زندان چی می‌خوان؟ چه بلایی سرشون می‌آد؟

خط قرمزهای روزنامه‌های منتقد دولت آنچنان روز به روز پررنگ‌تر می‌شود که ما روزنامه نگاران شانه‌هامان در برابر زنان فعالی که تنها برای حقوق برابر٬ هر روز روانه زندان می‌شوند افتاده و شرمسار است اما به همت همان تبلیغات منفی رسانه ملی و روزنامه‌های راست٬ اخبار٬ شهر به شهر و روستا به روستا می‌رود و همین که طرح پرسشی را در ذهن توده مردم موجب می‌شود یعنی گام اول برداشته شده است تا گامهای بدی یافتن پاسخ صحیح برای این پرسشها باشد. زنان چه می‌خواهند؟

 آنان که انگشت اتهامشان به سمت زنان نشانه رفته بود هرگز ندانستند حتی اگر چشم دختران جوان با چشم بند بسته شود و دست روزنامه نگاران نیز با بخشنامه‌ها٬ چشم هزار ناظر را بینا می‌کنند و دهان هزاران نفر را باز می‌سازند تا پرسش آغاز کنند و دریابند که در شهر چه خبر است و مگر می‌شود که ناگهان همه زنان شهر فاسد و برانداز و نا دوست با مام میهن شده باشند.

حالا حکایت پروین اردلان نیز همین است. روزنامه‌ها هر چقدر هم برای رضایت خاطر ناراضیان عملکرد زنان٬ تنها در گوشه و حاشیه٬ افتخار دریافت جایزه پراهمیت «اولاف پالمه» به یک زن ایرانی را را پوشش خبری دهند باز هم خبر به روستا می‌رسد و مادر ترسان و لرزان زنگ می‌زند:

- می‌گن خارجی‌ها دوباره به یک زن جایزه دادن که دخترای ایرانی رو تشویق کنه به....والا چه می‌دونم ؟ باز چه آشی براشون پختن؟ قصه چیه ؟ تو با اینایی؟

همین که مادر شک می‌کند٬ همین که طرح پرسش می‌کند بی بند و باری کدام است؟ براندازی کدام است؟ این یعنی گامی مهم که تاثیر معکوس اتهامات و دستگیری‌های مکرر است. مادرم حتی از انقلاب مخملی می‌پرسد و این اواخر دلش برای هاله اسفندیاری هم می‌سوخت و شک داشت که او و همه زنان دستگیر شده آدمهای بد طینتی باشند .

سالها هم می‌نوشتیم و می‌نوشتیم هرگز نمی‌توانستیم در سطوح بی سواد و کم سواد جامعه٬ طرح پرسشی چنین مهم را سبب ساز شویم .شاید پروین اردلان نیز مادری به نگرانی مادر من و ما داشته باشد و این اوج خودخواهی است که احضارش را بیدار باشی دیگر برای جامعه خواب آلود ایران بدانیم . اما ظاهرا این روزها چاره ای نیست جز آنکه مادرانی مدام سرشان را در میان توده مردم پایین اندازند و مدام شرم کنند از حبس و احضار دخترانشان و انگ‌ها و اتهامات پس از آن تا شاید مادران دیگری ذهن شان بیدار شود.

پروین اردلان عزیز! باشد که بار دیگر هاشمی شاهرودی انذار دهد یارانش را و به اهالی قضا بگوید که افتخار آورندگان را برگ احضار اهداء کردن٬ یک بی تدبیری دیگر است که باز کل کشور باید برایش هزینه دهد اما اگر چنین نشد اجازه بده به جای ابراز نگرانی٬ تبریک بگویمت چرا که بخشهای مهمی از دغدغه‌هایت می‌شود دغدغه زنانی که حتی فکرش را هم نمی‌کردی. زنان روستا هم دیگر می‌دانند در شهر چه خبر است . فردا مادرم زنگ می‌زند تا بداند چرا جایزه ای که به او گفته بودم به کوفی عنان هم داده اند برای دیگران افتخار می‌آورد و برای زنان ایران برگه احضار. باید بگویم بله آشی که می‌گفتی را برایش پخته‌اند . اما همین که مادران شک می‌کنند همین که مادران طرح پرسش می‌کنند یعنی دردها مشترک شده است و تا فریاد شدن راهی نیست.

همه دلتنگی‌ها و دلبستگی‌ها و دلمشغولی‌ها و دلدادگی‌ها و دل‌آزردگی‌ها و دلمردگی‌ها و دغدغه‌های درونی‌ام را دوباره و دوباره و دوباره مرور می‌کنم . به دوره گردی می‌مانم که بساط کهنه چندین ساله‌اش را بار دیگر در یک کیسه خاکستری ضخیم می‌پیچد و راه می‌افتد. دیدی چه نفس نفس می‌زند زیر آن گونی گنده‌تر از قواره‌اش؟ همانم. کیسه‌ام را بسته‌ام و هی همه می‌گویند ؛ بمان! کجا می‌روی؟ اما دوره گرد تصمیم خودش را با تسلای خاطر گرفته است تا برگردد به جایی که همه می‌گویند؛ نیا! کجا می‌آیی؟

هشت ماه گذشت از روزی که قرارم با قاضی‌ای که حکم سنگسار مکرمه و جعفر را صادر کرده بود ملغی شد تا من همان روز از تهران راهی لندن شدم و به خیال خودم هم از آن هیاهو و همهمه فاصله بگیرم و هم از ندانسته‌ها و نداشته‌هایم کمی بکاهم.

روزنامه‌نگارم و سن‌ام به سی نرسیده خانه نشین شده بودم، پشت میز تحریریه نشین. انرژی‌ام برای دویدن و پرسه زدن در راهروهای خبر با میل سرک کشیدن در «کازیه»های ممنوع دست به دست هم دادند و کار ممنوع شدم تا اینک به جای تهیه خبر، برای خبرهای تهیه شده نظر بنویسم. در حالی که در تمام دنیا، نقد و نظر نویسان رسانه‌های مکتوب، پیر مطبوعاتند و بر خروار خروار تجربه‌ها و دویدن‌های خویش می‌ایستند، من هنوز کیسه تجربه پر نکرده، محکوم به نشستن شدم و هرکه نداند خود که می‌دانم دستهایم خالیست.

دیدم می‌شود برای نقد و نظر نوشتن کمی دورتر از صندلی‌های تحریریه رفت و باز هم روزنامه‌نگار باقی ماند. شال و کلاه کردم و همدم چندین ساله‌ام را رنگ و روغن کردم و به سوار دیگری فروختمش تا چهارچرخش برای او بچرخد و عایدی‌اش زندگی مرا در بلاد غرب بچرخاند. خانه پیش خرید شده‌ام که به همت دلسوزان اقتصاد کشور‌، چندین برابر قیمت ناچیزش شده بود و اجاره‌اش دندانگیرتر‌، گوشه دیگر کار را گرفت و از ایران راهی انگلستان شدم تا به جای نشستن در آپارتمان هفتاد متری تهران، در یک اتاق هفده یا هجده متری لندن بنشینم.

تنم، جسمم، کتابهایم، لباسهایم، موسیقی روزهای تنهاییم، عکس‌های کودکم، مادرم، عزیزانم، دوستانم و خروار خروار خاطره که در مشتی ورق و سی‌دی و دی‌وی‌دی و یک چمدان قهوه‌ای جا شدند، همه و همه با من به لندن آمدند به جز دلم، روحم، خیالم، کارم و حال نزارم که هر روز یکی را دار زدند، من اینجا زار زدم، بساط خودکشی برای یکی در زندان برافراشته شد من نفسم بند آمد، دوستانم در پارکهای شهر به جرم بزرگ جمع آوری امضا، کتک خوردند و به حبس رفتند من اینجا خفه می‌شدم، در کمتر از چهار ماه چهار روزنامه‌نگار زیر چهل سال به فرشته مرگ سلام گفته‌اند و من اینجا بر نام و نشان‌شان در دنیای دیجیتالی دل بسته بودم و هی کلیک کردم تا ببینم آنان که نزدیک ایستاده‌اند چگونه مرثیه گو شده‌اند برای مریم نوربخش، مهران قاسمی، احمد بورقانی و لیلا صمدی که به مرگ‌های زنجیره‌ای زودرس جان دادند و بار دیگر یاد این زنجیره‌های تلخ را با عمر کوتاه‌شان زنده کردند.

به همین راحتی دلم را در ایران جا گذاشتم و از همان غروبی که در غرب مستقر شدم بر نام همه آشنایانی که سالها پیش از من از کشور کوچ کرده اند کلیک کردم تا راه و رسم آب بر آتش دل ریختن از آنان بجویم و دل آشوبه‌هایی که هنوز نیامده دامنگیرم شده بود را سامان دهم . همان مکالمه اول کافی بود که در یابم جماعت ما، کوچ هم کوچه خیالش را آرام نمی‌کند و فرسنگ‌ها هم اگر دور شوند از کشور باز هم روزنامه‌نگار باقی می‌مانند و باز هم پی خبرهایی که در کوچه پس کوچه‌های میهن شان جاریست، چشم می‌دوانند تا خوب ببینند. انگار نه انگار که فرسنگ ها دورش کرده‌اند که نبیند و ننویسد.

در این میانه اما وجه اشترک همه آنانی که آمده‌اند و مانده‌اند این است که به ماندنی نیمه و کوتاه امید بسته‌اند و مدام در خیالشان تغییر فضای داخل و سعه صدر کسانی را متصور می‌شوند که تا پای روزنامه‌نگاری از کشور کنده می‌شود برای همیشه کنده شدن آن، هزار انگ و اتهام نثارش می‌کنند.

 روزنامه‌نگاران مهاجر خاصه آن دسته‌ای که پس از دوم خرداد و شکوفایی فصلی مطبوعات درخشیدند و جریانی درخشش‌شان را تاب نیاورد و هر یک پرونده‌ای زیر بغل و زخمی و ضربه‌ای از زندان و احضار بر تن و جان دارند، جملگی دور از وطن به تحصیل و فرصت های مطالعاتی روی آورده‌اند با این همه اما اکثریت‌شان روزنامه‌نگاری و خبرنگاری را در فصلی جدید و در رسانه‌های اینترنتی از سر گرفته اند. همان رسانه‌هایی که گردانندگانش از دیدگاه مسولان داخل کشور همواره به هزار اتهام رنگارنگ متهم‌اند و شگفتا که این اتهام تنها نثارروزنامه‌نگاران کوچ کرده است و نه نمایندگان و مسولان داخلی که همین رسانه‌ها را تریبونی برای روشنگری می‌دانند و علی رغم تمامی حملاتی که به این رسانه‌ها می‌شود باز هم شاهدیم که حتی نمایندگان و چهره‌های اصولگرا نیز برای پذیرش مصاحبه با این رسانه‌ها، انعطاف نشان می‌دهند و در واقع «رسانه» را به رسمیت می‌شناسند.

در همین مسافرت کوتاه من که نه نامم و نه نشانم و نه دانسته‌هایم برابری نمی‌کند با هم حرفه‌ای‌های مهاجرم که با شنیدن نام شان، بسیاری سر خم می‌کنند در برابر تجارب‌شان، مورد عتاب و خطاب حضرات کیهان و یالثارات الحسین و روزنامه دولتی ایران و برخی از سایت‌های محافظه‌کارقرار گرفته‌ام و با همان مشی آشنا خروار خروار اتهام بر پیشانی‌ام داغ شد . اینک که روزهای پایانی سفر است و بر خلاف میل همه «دوستداران» و «دوستنداران»ام میلم برای بازگشت به ایران قدرتمند‌تر است، دلم می‌خواهد به عنوان یک روزنامه‌نگار که چند ماهی با دردهای روزنامه‌نگاران دور از وطن دست و پنجه نرم کرده است حرف بزنم. از یک هوای آزادی که با تمام وسعت پاکی‌اش ، نفس آدم گاهی عجیب بند می‌آید با آنها نفس کشیده‌ام و خوب می‌دانم که این یاران رانده شده با آن حجم وسیع لبخندهای بر صورت، گلویشان با هر دردی که گلوی ملت ایران را می‌فشارد بغض می‌کند و چشم هایشان با اشک‌های مردم ایران متورم می‌شود و آنان که تنها «گونه‌های گل انداخته» را می‌بینند و هیچ از سنت صورت با سیلی سخت نگه‌داشتن نمی‌دانند، حق دارند که در تحریریه‌ها بنشینند و با چرتکه‌های توهم، آمار و ارقام اقلام خانه و دفتر و دستک کار روزنامه نگاران کوچ کرده را حساب و کتاب کنند و در دیگر سو، سوز دل برای منافع و مصالح ملت سر دادن را تنها مختص سینه خویش بدانند و سینه سپر کردن در برابر اهالی دیگر خانه‌ای بزرگ به نام ایران را مشق کنند غافل از آنکه این مشق سراپا غلط است و اگر همین جماعت هوچی‌گر را راهی به این سوی مرزها بود از کجا معلم که خود دفتر مشق دور نیاندازند و آستین برای همه آن کارهای ناکرده ای که دیگران را به انجامش متهم می‌کنند بالا نزنند.

دلم نیامد حالا که بر این هراس مضحکم غلبه کرده‌ام و راهی خانه بزرگم می‌شوم هیچ نگویم و بروم. آخر پایت که به ایران عزیز می‌رسد نا خواسته دهان می‌بندی و دفاع از دوستان دور از وطنی که چشم بر همه دلربایی‌های زندگی غرب بسته‌اند و روزنامه‌نگار باقی مانده‌اند و تو نیز به پاکی و صداقت و دلسوزی‌شان برای کشور یقین داری، می‌بندی و می‌شوی مثل دیگرانی که حتی گاه در اردوگاه دوست نیز چشم تنگی می‌کنند بی‌آنکه بدانند در این سوی آب هیچ خبری نیست و شرایط برای «زندگی کردن» مهیا هم باشد باز زندگی را تعطیل می‌کنند تا از زندگی دشوار آنان که در وطن مانده‌اند بنویسند.

روزهایی که اینجا بودم وسوسه زندگی آسان و بی دغدغه کم نبود اما وسوسه میل و گرایش به نوشتن درراه اصلاح شرایط دشوار کشورهم کم نبود. می‌توانستم ببندم این راه عذاب آوری را که هربار با گشودن یک پنجره خبری، ده دریچه امیدواری‌ات بسته می‌شد و چقدر توان می‌خواهد تا در میان کسانی که هیچ از تب و تاب درونی ات نمی‌دانند دوام بیاوری و راحت نفس بکشی. و من به سال نرسیده دارم می‌نالم از بی قراری‌هایی که می‌دانم گوشه دل همه دوستانم جا خوش کرده و کنار نمی‌رود و تا زبان به گلایه باز کنند هم به آنی ندا می‌رسد که آی! در این سوی آب هم خبری نیست و همه می‌خواهند در بروند پس بمان و نق نزن.

لندن جایی نیست که احساس غربت کنی. وقتی به سیصد زبان در این شهر، مهاجر ببینی، دیگر درد مشترک غربت است که همه را به هم نزدیک می‌کند.

لندن برای من فقط دلتنگی نبود پر از تجربه‌های عجیب و دلبستگی‌های غریب بود که تنها از پس دوره گرد بر می‌آید تا بر شانه‌های خود بکشد حجم سنگین این کوله بار را و برگردد به خانه. وقتی نزدیک به یک سال در لندن بمانی یعنی باز هم می‌توانی بمانی. با این همه اما راه برگشت وسوسه‌اش بیش از ماندن است. برای همه آنانی که ماندن ناگزیر را بر بازگشت ترجیح داده اند و سالهاست که «ایران» را تنها در یک قاب دیجیتالی می‌بینند دلم تنگ می‌شود و برایم هیچ فرقی ندارد که متهم به دلتنگی برای متهمان خیالی حضرات شوم و هنوز هم فکر می‌کنم که اگر در یک تاریخ معین همه روزنامه نگاران مهاجر به کشور برگردند چه می‌شود؟

دلم پر می‌زند برای دیدن پسرک نازنینم که هنوز نمی‌فهمم چرا با من نیست اما خوب می‌دانم آنقدر مهربانی دیده است که ...روزهای سرد اسفند است و من اما نرسیده به تهران، داغ است تنم و غریب‌تر از همه آنکه حالا مانده‌ام با این همه دوستان نازنینی که اینجا دلم را گرم کرده‌اند و آنی تنهایم نگذاشته‌اند، چه کنم... شاید تاوان دوره‌گردی صدپاره شدن دل است که هر تکه‌اش گوشه‌ای جا می‌ماند ...