www.masihalinejad.com

http://masihalinejad.blogfa.com/

همچنين آقاي بهنود به عنوان يكي از داوران يك دوره آثارش را به برندگان اهداء مي كند.

سارا معصومی همسر مهربان مهران قاسمی نیز پیشنهاد داد که در تامین اعتبار جایزه نقدی شریک شود اما پاسخ منفی‌ام به این درخواست دوستانه از این رو بود که امشب سالگرد تولد او و یار سفرکرده‌اش مهران است و امیدوارم این گام کوچک هدیه مناسبی باشد برای اولین سالگرد تولد دونفره شان که به تنهایی در تحریریه اعتماد ملی برگزار شده است و البته مجموعه کتاب‌های منتشر شده مهران قاسمی جایزه ویژه این مسابقه است.

با این امید که این مسابقه در سالهای آینده با همت دوستان روزنامه نگارم تداوم یابد، از همه استادان و روزنامه نگارانی که منت گذارده و در سال نخست درخواستم برای داوری و همکاری در هیات تحریره این مسابقه را پذیرفته‌اند سپاسگذارم و تا همیشه قدردان بزرگی‌شان هستم که این خانه کوچک را در روشن ساختن چراغی کوچک یاری رسانده‌اند.

پی‌نوشت:

پی‌نوشت ۲

پی‌نوشت:

به اندازه هشت ماه آدم دیده‌ام اما دلم برای اهالی نادیده این خانه تنگ شده است و انگار احساس وظیفه می‌کنم که بیایم گزارش کار بدهم و بگویم کجا بوده‌ام و چه می‌کردم که دیر آمده‌ام. راستی که وبلاگ دنیای عجیبی است و آدم را متوهم می‌کند. اما توهم شیرینی ست که بپنداری کسانی بر تو خرده نمی‌‌گیرند اگر گاهی اینجا از دغدغه‌های شخصی‌ات در لندن، تهران یا قمیکلا بنویسی و کسانی تحمل‌ات کنند. این یک تعارف معمولی نیست...فردا سال پرباری رو با هم شروع می‌کنیم.

همه دلتنگی‌ها و دلبستگی‌ها و دلمشغولی‌ها و دلدادگی‌ها و دل‌آزردگی‌ها و دلمردگی‌ها و دغدغه‌های درونی‌ام را دوباره و دوباره و دوباره مرور می‌کنم . به دوره گردی می‌مانم که بساط کهنه چندین ساله‌اش را بار دیگر در یک کیسه خاکستری ضخیم می‌پیچد و راه می‌افتد. دیدی چه نفس نفس می‌زند زیر آن گونی گنده‌تر از قواره‌اش؟ همانم. کیسه‌ام را بسته‌ام و هی همه می‌گویند ؛ بمان! کجا می‌روی؟ اما دوره گرد تصمیم خودش را با تسلای خاطر گرفته است تا برگردد به جایی که همه می‌گویند؛ نیا! کجا می‌آیی؟

هشت ماه گذشت از روزی که قرارم با قاضی‌ای که حکم سنگسار مکرمه و جعفر را صادر کرده بود ملغی شد تا من همان روز از تهران راهی لندن شدم و به خیال خودم هم از آن هیاهو و همهمه فاصله بگیرم و هم از ندانسته‌ها و نداشته‌هایم کمی بکاهم.

روزنامه‌نگارم و سن‌ام به سی نرسیده خانه نشین شده بودم، پشت میز تحریریه نشین. انرژی‌ام برای دویدن و پرسه زدن در راهروهای خبر با میل سرک کشیدن در «کازیه»های ممنوع دست به دست هم دادند و کار ممنوع شدم تا اینک به جای تهیه خبر، برای خبرهای تهیه شده نظر بنویسم. در حالی که در تمام دنیا، نقد و نظر نویسان رسانه‌های مکتوب، پیر مطبوعاتند و بر خروار خروار تجربه‌ها و دویدن‌های خویش می‌ایستند، من هنوز کیسه تجربه پر نکرده، محکوم به نشستن شدم و هرکه نداند خود که می‌دانم دستهایم خالیست.

دیدم می‌شود برای نقد و نظر نوشتن کمی دورتر از صندلی‌های تحریریه رفت و باز هم روزنامه‌نگار باقی ماند. شال و کلاه کردم و همدم چندین ساله‌ام را رنگ و روغن کردم و به سوار دیگری فروختمش تا چهارچرخش برای او بچرخد و عایدی‌اش زندگی مرا در بلاد غرب بچرخاند. خانه پیش خرید شده‌ام که به همت دلسوزان اقتصاد کشور‌، چندین برابر قیمت ناچیزش شده بود و اجاره‌اش دندانگیرتر‌، گوشه دیگر کار را گرفت و از ایران راهی انگلستان شدم تا به جای نشستن در آپارتمان هفتاد متری تهران، در یک اتاق هفده یا هجده متری لندن بنشینم.

تنم، جسمم، کتابهایم، لباسهایم، موسیقی روزهای تنهاییم، عکس‌های کودکم، مادرم، عزیزانم، دوستانم و خروار خروار خاطره که در مشتی ورق و سی‌دی و دی‌وی‌دی و یک چمدان قهوه‌ای جا شدند، همه و همه با من به لندن آمدند به جز دلم، روحم، خیالم، کارم و حال نزارم که هر روز یکی را دار زدند، من اینجا زار زدم، بساط خودکشی برای یکی در زندان برافراشته شد من نفسم بند آمد، دوستانم در پارکهای شهر به جرم بزرگ جمع آوری امضا، کتک خوردند و به حبس رفتند من اینجا خفه می‌شدم، در کمتر از چهار ماه چهار روزنامه‌نگار زیر چهل سال به فرشته مرگ سلام گفته‌اند و من اینجا بر نام و نشان‌شان در دنیای دیجیتالی دل بسته بودم و هی کلیک کردم تا ببینم آنان که نزدیک ایستاده‌اند چگونه مرثیه گو شده‌اند برای مریم نوربخش، مهران قاسمی، احمد بورقانی و لیلا صمدی که به مرگ‌های زنجیره‌ای زودرس جان دادند و بار دیگر یاد این زنجیره‌های تلخ را با عمر کوتاه‌شان زنده کردند.

به همین راحتی دلم را در ایران جا گذاشتم و از همان غروبی که در غرب مستقر شدم بر نام همه آشنایانی که سالها پیش از من از کشور کوچ کرده اند کلیک کردم تا راه و رسم آب بر آتش دل ریختن از آنان بجویم و دل آشوبه‌هایی که هنوز نیامده دامنگیرم شده بود را سامان دهم . همان مکالمه اول کافی بود که در یابم جماعت ما، کوچ هم کوچه خیالش را آرام نمی‌کند و فرسنگ‌ها هم اگر دور شوند از کشور باز هم روزنامه‌نگار باقی می‌مانند و باز هم پی خبرهایی که در کوچه پس کوچه‌های میهن شان جاریست، چشم می‌دوانند تا خوب ببینند. انگار نه انگار که فرسنگ ها دورش کرده‌اند که نبیند و ننویسد.

در این میانه اما وجه اشترک همه آنانی که آمده‌اند و مانده‌اند این است که به ماندنی نیمه و کوتاه امید بسته‌اند و مدام در خیالشان تغییر فضای داخل و سعه صدر کسانی را متصور می‌شوند که تا پای روزنامه‌نگاری از کشور کنده می‌شود برای همیشه کنده شدن آن، هزار انگ و اتهام نثارش می‌کنند.

 روزنامه‌نگاران مهاجر خاصه آن دسته‌ای که پس از دوم خرداد و شکوفایی فصلی مطبوعات درخشیدند و جریانی درخشش‌شان را تاب نیاورد و هر یک پرونده‌ای زیر بغل و زخمی و ضربه‌ای از زندان و احضار بر تن و جان دارند، جملگی دور از وطن به تحصیل و فرصت های مطالعاتی روی آورده‌اند با این همه اما اکثریت‌شان روزنامه‌نگاری و خبرنگاری را در فصلی جدید و در رسانه‌های اینترنتی از سر گرفته اند. همان رسانه‌هایی که گردانندگانش از دیدگاه مسولان داخل کشور همواره به هزار اتهام رنگارنگ متهم‌اند و شگفتا که این اتهام تنها نثارروزنامه‌نگاران کوچ کرده است و نه نمایندگان و مسولان داخلی که همین رسانه‌ها را تریبونی برای روشنگری می‌دانند و علی رغم تمامی حملاتی که به این رسانه‌ها می‌شود باز هم شاهدیم که حتی نمایندگان و چهره‌های اصولگرا نیز برای پذیرش مصاحبه با این رسانه‌ها، انعطاف نشان می‌دهند و در واقع «رسانه» را به رسمیت می‌شناسند.

در همین مسافرت کوتاه من که نه نامم و نه نشانم و نه دانسته‌هایم برابری نمی‌کند با هم حرفه‌ای‌های مهاجرم که با شنیدن نام شان، بسیاری سر خم می‌کنند در برابر تجارب‌شان، مورد عتاب و خطاب حضرات کیهان و یالثارات الحسین و روزنامه دولتی ایران و برخی از سایت‌های محافظه‌کارقرار گرفته‌ام و با همان مشی آشنا خروار خروار اتهام بر پیشانی‌ام داغ شد . اینک که روزهای پایانی سفر است و بر خلاف میل همه «دوستداران» و «دوستنداران»ام میلم برای بازگشت به ایران قدرتمند‌تر است، دلم می‌خواهد به عنوان یک روزنامه‌نگار که چند ماهی با دردهای روزنامه‌نگاران دور از وطن دست و پنجه نرم کرده است حرف بزنم. از یک هوای آزادی که با تمام وسعت پاکی‌اش ، نفس آدم گاهی عجیب بند می‌آید با آنها نفس کشیده‌ام و خوب می‌دانم که این یاران رانده شده با آن حجم وسیع لبخندهای بر صورت، گلویشان با هر دردی که گلوی ملت ایران را می‌فشارد بغض می‌کند و چشم هایشان با اشک‌های مردم ایران متورم می‌شود و آنان که تنها «گونه‌های گل انداخته» را می‌بینند و هیچ از سنت صورت با سیلی سخت نگه‌داشتن نمی‌دانند، حق دارند که در تحریریه‌ها بنشینند و با چرتکه‌های توهم، آمار و ارقام اقلام خانه و دفتر و دستک کار روزنامه نگاران کوچ کرده را حساب و کتاب کنند و در دیگر سو، سوز دل برای منافع و مصالح ملت سر دادن را تنها مختص سینه خویش بدانند و سینه سپر کردن در برابر اهالی دیگر خانه‌ای بزرگ به نام ایران را مشق کنند غافل از آنکه این مشق سراپا غلط است و اگر همین جماعت هوچی‌گر را راهی به این سوی مرزها بود از کجا معلم که خود دفتر مشق دور نیاندازند و آستین برای همه آن کارهای ناکرده ای که دیگران را به انجامش متهم می‌کنند بالا نزنند.

دلم نیامد حالا که بر این هراس مضحکم غلبه کرده‌ام و راهی خانه بزرگم می‌شوم هیچ نگویم و بروم. آخر پایت که به ایران عزیز می‌رسد نا خواسته دهان می‌بندی و دفاع از دوستان دور از وطنی که چشم بر همه دلربایی‌های زندگی غرب بسته‌اند و روزنامه‌نگار باقی مانده‌اند و تو نیز به پاکی و صداقت و دلسوزی‌شان برای کشور یقین داری، می‌بندی و می‌شوی مثل دیگرانی که حتی گاه در اردوگاه دوست نیز چشم تنگی می‌کنند بی‌آنکه بدانند در این سوی آب هیچ خبری نیست و شرایط برای «زندگی کردن» مهیا هم باشد باز زندگی را تعطیل می‌کنند تا از زندگی دشوار آنان که در وطن مانده‌اند بنویسند.

روزهایی که اینجا بودم وسوسه زندگی آسان و بی دغدغه کم نبود اما وسوسه میل و گرایش به نوشتن درراه اصلاح شرایط دشوار کشورهم کم نبود. می‌توانستم ببندم این راه عذاب آوری را که هربار با گشودن یک پنجره خبری، ده دریچه امیدواری‌ات بسته می‌شد و چقدر توان می‌خواهد تا در میان کسانی که هیچ از تب و تاب درونی ات نمی‌دانند دوام بیاوری و راحت نفس بکشی. و من به سال نرسیده دارم می‌نالم از بی قراری‌هایی که می‌دانم گوشه دل همه دوستانم جا خوش کرده و کنار نمی‌رود و تا زبان به گلایه باز کنند هم به آنی ندا می‌رسد که آی! در این سوی آب هم خبری نیست و همه می‌خواهند در بروند پس بمان و نق نزن.

لندن جایی نیست که احساس غربت کنی. وقتی به سیصد زبان در این شهر، مهاجر ببینی، دیگر درد مشترک غربت است که همه را به هم نزدیک می‌کند.

لندن برای من فقط دلتنگی نبود پر از تجربه‌های عجیب و دلبستگی‌های غریب بود که تنها از پس دوره گرد بر می‌آید تا بر شانه‌های خود بکشد حجم سنگین این کوله بار را و برگردد به خانه. وقتی نزدیک به یک سال در لندن بمانی یعنی باز هم می‌توانی بمانی. با این همه اما راه برگشت وسوسه‌اش بیش از ماندن است. برای همه آنانی که ماندن ناگزیر را بر بازگشت ترجیح داده اند و سالهاست که «ایران» را تنها در یک قاب دیجیتالی می‌بینند دلم تنگ می‌شود و برایم هیچ فرقی ندارد که متهم به دلتنگی برای متهمان خیالی حضرات شوم و هنوز هم فکر می‌کنم که اگر در یک تاریخ معین همه روزنامه نگاران مهاجر به کشور برگردند چه می‌شود؟

دلم پر می‌زند برای دیدن پسرک نازنینم که هنوز نمی‌فهمم چرا با من نیست اما خوب می‌دانم آنقدر مهربانی دیده است که ...روزهای سرد اسفند است و من اما نرسیده به تهران، داغ است تنم و غریب‌تر از همه آنکه حالا مانده‌ام با این همه دوستان نازنینی که اینجا دلم را گرم کرده‌اند و آنی تنهایم نگذاشته‌اند، چه کنم... شاید تاوان دوره‌گردی صدپاره شدن دل است که هر تکه‌اش گوشه‌ای جا می‌ماند ...

پیشترها خط و خطوط و تعلقات خاطر روزنامه‌ها و روزنامه‌چی‌ها را نمی دانست و برایش فرقی نمی‌کرد که کدام روزنامه از کدام اردوگاه بسته شده است٬ خبر را که می‌شنید٬ دست و دلش به کار نمی‌رفت تا خیال و خاطرش جمع نمی‌شد که دخترش بیکار نشده است. مادرم را می‌گویم به طعنه‌های پدر هم کاری نداشت و کار خودش می‌کرد و حالا من باید نیم ساعتی برایش توضیح می‌دادم :

- آخر من که برای روزنامه دولتی نمی‌نویسم اگر قبل از آقای احمدی نژاد بود یک چیزی مادرجان٬ ولی بعد از خاتمی که من نمی‌روم برای روزنامه «ایران» بنویسم اصلا من هم بخواهم آنها راهم نمی‌دهند.

وقتی هم که روشن شد و برایش جا افتاد که روزنامه بسته شده روزنامه ما نیست٬ باز هم نگرانی اش پابرجا بود:

- خب پس وقتی برای یک سوسک٬ روزنامه احمدی نژاد را بستن تو دیگه دست تو دهن شیر نذار و نرمتر بنویس که یک لقمه نون همه آجر نشه.

بعدها هر کسی را که می‌گرفتند٬ کارگر٬ معلم٬ روزنامه نگار٬ دانشجو یا زنان فعال در کمپین یک میلیون امضاء بازهم باید برایش توضیح می‌دادم که من سرم به کار خودم است و اینهایی که بازداشت شده‌اند هم جرم و جنایت بزرگی نکردند و هر کدام حق و حقوقی می‌خواهند که بعضی‌ها تاب نمی آورند.

با این همه اما جسته و گریخته می‌شنیدم که می‌گوید:

- این شیرین عبادی که «می‌گن» از آمریکا پول گرفته تا دخترهای جوون رو بفرسته میدون هفت تیر که روسری رو از سرشون در بیارن و بی عقد و خطبه محرمیت با پسر مردم باشن٬ حواست باشه تو نری با اینا.

باز باید ساعت‌ها براش توضیح می‌دادم که :

- اگه این «می‌گن»ها درسته پس حرفهایی که در مورد ما «می‌گن» هم درسته.

 شک می‌کند:

- پس این دخترهای مادر مرده که هر روز توی پارک می‌گیرن می‌اندازنشون زندان چی می‌خوان؟ چه بلایی سرشون می‌آد؟

خط قرمزهای روزنامه‌های منتقد دولت آنچنان روز به روز پررنگ‌تر می‌شود که ما روزنامه نگاران شانه‌هامان در برابر زنان فعالی که تنها برای حقوق برابر٬ هر روز روانه زندان می‌شوند افتاده و شرمسار است اما به همت همان تبلیغات منفی رسانه ملی و روزنامه‌های راست٬ اخبار٬ شهر به شهر و روستا به روستا می‌رود و همین که طرح پرسشی را در ذهن توده مردم موجب می‌شود یعنی گام اول برداشته شده است تا گامهای بدی یافتن پاسخ صحیح برای این پرسشها باشد. زنان چه می‌خواهند؟

 آنان که انگشت اتهامشان به سمت زنان نشانه رفته بود هرگز ندانستند حتی اگر چشم دختران جوان با چشم بند بسته شود و دست روزنامه نگاران نیز با بخشنامه‌ها٬ چشم هزار ناظر را بینا می‌کنند و دهان هزاران نفر را باز می‌سازند تا پرسش آغاز کنند و دریابند که در شهر چه خبر است و مگر می‌شود که ناگهان همه زنان شهر فاسد و برانداز و نا دوست با مام میهن شده باشند.

حالا حکایت پروین اردلان نیز همین است. روزنامه‌ها هر چقدر هم برای رضایت خاطر ناراضیان عملکرد زنان٬ تنها در گوشه و حاشیه٬ افتخار دریافت جایزه پراهمیت «اولاف پالمه» به یک زن ایرانی را را پوشش خبری دهند باز هم خبر به روستا می‌رسد و مادر ترسان و لرزان زنگ می‌زند:

- می‌گن خارجی‌ها دوباره به یک زن جایزه دادن که دخترای ایرانی رو تشویق کنه به....والا چه می‌دونم ؟ باز چه آشی براشون پختن؟ قصه چیه ؟ تو با اینایی؟

همین که مادر شک می‌کند٬ همین که طرح پرسش می‌کند بی بند و باری کدام است؟ براندازی کدام است؟ این یعنی گامی مهم که تاثیر معکوس اتهامات و دستگیری‌های مکرر است. مادرم حتی از انقلاب مخملی می‌پرسد و این اواخر دلش برای هاله اسفندیاری هم می‌سوخت و شک داشت که او و همه زنان دستگیر شده آدمهای بد طینتی باشند .

سالها هم می‌نوشتیم و می‌نوشتیم هرگز نمی‌توانستیم در سطوح بی سواد و کم سواد جامعه٬ طرح پرسشی چنین مهم را سبب ساز شویم .شاید پروین اردلان نیز مادری به نگرانی مادر من و ما داشته باشد و این اوج خودخواهی است که احضارش را بیدار باشی دیگر برای جامعه خواب آلود ایران بدانیم . اما ظاهرا این روزها چاره ای نیست جز آنکه مادرانی مدام سرشان را در میان توده مردم پایین اندازند و مدام شرم کنند از حبس و احضار دخترانشان و انگ‌ها و اتهامات پس از آن تا شاید مادران دیگری ذهن شان بیدار شود.

پروین اردلان عزیز! باشد که بار دیگر هاشمی شاهرودی انذار دهد یارانش را و به اهالی قضا بگوید که افتخار آورندگان را برگ احضار اهداء کردن٬ یک بی تدبیری دیگر است که باز کل کشور باید برایش هزینه دهد اما اگر چنین نشد اجازه بده به جای ابراز نگرانی٬ تبریک بگویمت چرا که بخشهای مهمی از دغدغه‌هایت می‌شود دغدغه زنانی که حتی فکرش را هم نمی‌کردی. زنان روستا هم دیگر می‌دانند در شهر چه خبر است . فردا مادرم زنگ می‌زند تا بداند چرا جایزه ای که به او گفته بودم به کوفی عنان هم داده اند برای دیگران افتخار می‌آورد و برای زنان ایران برگه احضار. باید بگویم بله آشی که می‌گفتی را برایش پخته‌اند . اما همین که مادران شک می‌کنند همین که مادران طرح پرسش می‌کنند یعنی دردها مشترک شده است و تا فریاد شدن راهی نیست.

پايان مهلت ارسال مطالب از سوي شركت كنندگان آزاد، همراه مي شود با آغاز مهلت  ارسال مطالبي كه اعضاي تحريريه در اين يك ماه برگزيده اند. يعني از اين تاريخ تا پنج روز ديگر اعضاي هيات تحريريه نيزمطالب  حداكثر پنج نامزد خود را  ارسال مي كنند تا در نهايت مجموعه مقالات آزاد ارسال شده به همراه مقالات ارسالي از سوي اعضاي تحريريه به قضاوت داوران گذاشته شود و در پايان اسامي برندگان پس از راي نهايي داوران  از ميان تمامي شركت كنندگان اعلام خواهد شد.

به اندازه كافي از تمامي كساني كه در شهرستان ها زحمت كشيده و حتي  با همكاري اداره مطبوعات استان ها مسابقه را مديريت كرده  و پوستر هاي مسابقه را نيز در نشريات محلي منتشركرده اند تقدير شده و از تمامي  اهالي وبلاگستان كه روزنامه نگاران را در گرامي داشت ياد يار سفركرده شان همراهي كرده اند نيز تشكر شده است  لذا به نظر مي رسد مسوليت اصلي كار از اين پس خواهد بود تا پس از استقبال  خوبي كه قطعا در پيش بيني هيچ يك  از ما هم نمي گنجيد باقي راه  را با مسوليتي سنگين تر بر شانه هايمان بپيماييم و بدانيم كه براي عبور از زمستان هاي سرد زندگي حرفه اي و شخصي مان چاره اي جز  گرد هم آمدن و آسمان مه آلود روابط را با گفتگو و مشاركت هايي اينچنيني گرم كردن نيست .

در اين ميانه نيز هيچ كس نبايد چشمش به دست ديگري باشد تا  شعله اي را سبب ساز شود. وقتي راه تاريك و سرد شد راه عبور از آن دشنام گفتن به تاريكي نيست هركسي به اندازه بضاعت اش بايد شمعي روشن كند و براي آنكه شمع هاي روشنتري افروخته شود نيز راهش خاموش كردن شمع  كوچك ديگري نيست

شمعي كه اينجا براي گرم شدن و روشن شدن راه سرد و تاريك و غمگين فضاي مطبوعاتي ايران روشن شد، خرد است و بسيار حقير اما   بي انصافي اين است كه گرد هم جمع شدن جمعي اميدوار به گرد همين شمع كوچك را قدر ندانيم و مدام دلگير باشيم از لب و دهان هايي كه براي   براي فوت كردن و خاموشي آوردن لوله مي شوند .

با دو داور مقيم لندن، آقايان مهاجراني و بهنود جلسه آخر را پيش از برگشت به ايران خواهم داشت و اگر دوستان ياري كنند جلسه نهايي را  در روزهاي پاياني اسفند در تهران براي چگونگي اعلام نام برندگان برگزار خواهيم كرد. باشد كه  دوستان پرتلاشم در مطبوعات كماكان با دردها و مرگ هاي  زنجيره اي كه اين روزها به گونه اي ديگر اما باز هم  زنجيره وار آوار مي شود بر اهالي اين خانه و خانه  خراب مي كند ، كنار آيند و صبوري شان  تا هميشه پايدار بماند و باشد كه خانه هيچ كسي از هيچ  گروه و جرياني شاهد رفتن  مكرر و زود هنگام  يارانش مباد.. ..

۲- از دوستانی که برای مسابقه یاد قلم دوباره شعر ارسال کرده اند سپاسگزارم اما این موضوع و کاریکاتور و داستان کوتاه هم در شرایط مسابقه قرار ندارد. از همکارانم در شهرستانها هم برای فعالیت بی‌نظیرشان در استان‌ها سپاسگزار و قدر دانم.

۳- پرسش شده است هزینه و انگیزه راه‌اندازی مسابقه یاد قلم و تامین اقتصادی آن؟ یک طرح ساده بود برای در یاد نگاه داشتن دوستی که قلم‌اش بر زمین مانده وحالا که به همت دوستان خوش فکر مطبوعاتی تبدیل به روندی جدی‌تر شده است هیچ نیازی به منابع اقتصادی ندارد چون هم جایزه نقدی ناچیز هست و هم هزینه تبلیغات مسابقه در نشریات محلی و وب‌سایت‌ها به همت علاقمندان صورت می‌گیرد و سرمایه‌ای از این بالاتر وجود ندارد که شاید در آینده نیز مسابقه‌ای به همت جمعی از روزنامه‌نگاران و به نام آنان که در میان ما نیستند برگزار شود ...

۴_ در میان دوستان و حتی در وبلاگ آقای آقازاده کسانی سوال کرده‌اند که نحوه گرفتن ویزا و نحوه نام‌نویسی در کالجی که من در آن برای آموزش زبان ثبت‌نام کرده‌ام چگونه است؟ به گمانم ساده‌ترین شیوه دریافت ویزا٬ ثبت‌نام و گرفتن پذیرش از کالج‌ها یا مدرسه‌های آموزش زبان انگلیسی است که البته برای یک دوره کوتاه مدت سفارت مشکلی برای صدور ویزا ندارد اما اگر شاگرد خوبی بودید و به قول جوانترها کلاس‌تان را یک خط در میان «دو در» نکنید٬ برای تمدید ویزا همین کالج‌ها خودشان با نامه‌ای به هوم آفیز کارتان را آسان می‌کنند. در مورد پذیرش از دانشگاه هم من چون هیچ اقدامی تا به حال در این زمینه نکرده‌ام طبیعتا بی‌اطلاعم..

۵_ بلیط برگشتم به تهران را تهیه کرده‌ام اما اینبار به جای آن هراس ناگزیری که به واسطه هوار و هیاهوی هجو نویسان کیهانی و حواریون‌شان در دل خیلی از دوستان راه می‌افتد ظاهرا من از رد صلاحیت شده‌ها هم کمی باید بهراسم البته آن دسته ای که با گریه و زاری روانه دفتر بزرگان شده‌اند تا ثابت کنند که عکس و اسم شان در کتاب تحصن بر اساس توهمات یک خبرنگار بوده است. کمی شوخی بود.

۶-این جبهه مشارکت که با حضور گهربارشان در تحصن و تحریم انتخابات مجلس هفتم، به نظرم حق نفس کشیدن در آسمان ایران را هم ندارند زده به سرشان که برای فعال شدن نقش زنان، این موجودات نیمه و ناقص عقل! جشنواره وبلاگ نویسی زن راه بیندازند و ظاهرا لیست عریض و طویل مفاسد اخلاقی و اقتصادی ما هم متقاعدشان نکرد که نام ما را به عنوان داور در کنار نام بزرگان خوش نامشان قرار ندهند به درخواست بزرگوارانه خانم محتشمی پور بعله را گفتم و قید گل چیدن را زدم.

۷- راستی که دور باشی و ندانی آنجا چه خبر است و چرا همچنان که مرگ ویرانگری می‌کند اما باز هم دست از ویرانگری اخلاقی بر نمی داریم و ...بگذریم. گردن شکسته خوب می‌شود اما وای به حال کسانی که دل می‌شکنند و عین خیالشان نیست...زبان برای آه و ناله در برابر این ویرانگری‌ها به خدمت گرفتن بلد نیستم. یک زمانی چرا اما حالا دیگر شده‌ام یک آدم آهنی که گاهی دل و گاهی گردن‌اش می‌شکند اما خود به آهنی شدن این قواره مضحک آدمی می‌خندد..

۸_هر سوال دیگری بود با نام و نشانتان بپرسید در قسمت کامنت‌ها پاسخ می‌دهم....

                     

هنوز براي باليدن به انگيزه استوار و روحيه اميدوار  روزنامه نگاري در فضاي سرد و بي انگيزه ايجاد شده خرده رمقي هست،  اگرچه جمعي از اصحاب قلم  پرونده مفتوح در دادگاه ها دارند و جمعي ديگر پرونده پزشكي در بيمارستان ها و جمعي ديگر خانه نشيني و انزوا  برگ پاياني پرونده روزهاي سرد زندگي حرفه اي شان شده است، اما هنوز علاوه بر ادامه كار خويش، ديگر علاقه مندان به اين حوزه را نيز مشوق اند .

مسابقه ياد قلم نيز خوب به ياد آنان كه به بي انگيزه ساختن اين جماعت  دل بسته بودند، آورده است  كه مي شود ياري از دست داد اما بر مزارش تنها زانوي غم به بغل نگرفت و زودتر از موعد مقرر براي نگاه داشتن ياد قلمي كه عمر آن بلندتر از عمر كوتاه روزنامه نگاران است ازجا برخاست . ضمن تقدير از تمامي كساني كه به پاس گراميداشت ياد يار سفر كرده مان، مهران قاسمي ، در برگزاري اين مسابقه ياري گرند و صاحب نظر، شرح كوتاهي از روند مسابقه در ذيل مي آيد:

1- اعضاي هيات تحريريه در تهران و شهرستان ها كار خود را آغار كرده اند و تا سي ام بهمن ماه تمامي اعضاء،  اسامي و مطالب نامزدهاي مورد نظر خود را براي بررسي نهايي به هيات داوران اعلام  مي كنند.

2- مطالبي كه تاكنون براي شركت در مسابقه ارسال شده است، جملگي حول محور انتخابات است در حالي كه موضوع آزاد مسابقه و پرداختن به مباحث اجتماعي و دغدغه هاي كليدي  ديگر جامعه  نيز مي تواند فضاي مسابقه را به سمت و سوي  حقيقي اش نزديك سازد .

3- شركت كنندگان مي توانند مستقيما مطالب خود را به يكي از اعضاي هيات تحريريه نيز ارسال كنند .

4- پس از اعلام نظر داوران به سه برنده اين مسابقه، جايزه نقدي به همراه كتاب هاي منتشر شده از مهران قاسمي  تعلق مي گيرد.

5- مسعود بهنود به عنوان يكي از داوران مسابقه نيز اعلام كرده است كه دوره كامل كتاب هاي منتشر شده اش را به عنوان جايزه به برندگان مسابقه تقديم خواهد كرد.

6- از كساني كه صميمانه و صادقانه نظر خود براي كمك مالي جهت تهيه جايزه به برندگان مسابقه را اعلام كرده اند نيز ابتدا تقديرمي شود و سپس پوزش براي عدم پذيرش آن . باشد كه جايزه نقدي ناچيز ياد قلم در كنار آثار صاحبان قلم خود گواه استقلال و از دل بر آمدن اين ايده باشد.

7-  كساني كه مطلب طنز و داستان كوتاه براي شركت در مسابقه ارسال كرده اند  علاوه بر قدرداني و سپاس، پوزش  براي عدم پذيرش مطالبشان را نيز پذيرا باشند . باشد كه  در سال هاي آينده  ازياري  داوران متخصص در اين حوزه ها نيز بهره مند شويم تا ياد قلم در تمامي عرصه ها زنده نگاه داشته شود .

8- از دوستان بزرگوار محمد رحيمي زاده و مهدي محسني دو عضو محترم تحريريه كه مسوليت آماده ساختن وبلاگ و  وب سايت جديد مسابقه با آنها بوده است قدر داني مي شود و همچنين از تمامي دوستاني كه در نشريات سراسري و محلي و وبلاگ ها در مورد اين مسابقه اطلاع رساني كرده اند سپاسگذاريم  و به ادامه همراهي و ارايه نقد و نظرشان در آغاز راهي كه بي ترديد، بي

ايراد نيز نخواهد بود ، اميدواريم.

-  اعضاي تحريريه:

جواد دلیری٬ اکبر منتجبی٬ رضا مهدوی هزاوه ٬مریم شبانی ٬ علی اصغر سید آبادی ٬ فهيمه خضرحيدري , محمد آقازاده, هاشم حکمه ٬ عبدالرضا تاجیک٬ مهدی محسنی٬ محمد رحیمی زاده ٬ بهمن احمدی امویی, سامان رسول پور, سيروان رحمانزاده ٬ سلامت سید نوری ٬ حمید مافی ٬ رضا حقیقت نژاد ، سعيد پور حيدر

 - هيات داوران:

 مسعود بهنود٬ عطالله مهاجرانی٬ اسدلله امرایی ٬ کسری نوری٬ و ژیلا بنی یعقوب

                                   

      عکس: منصور نصیری                                                                                                      

                                   

- «ظاهرا خانه هنوز سیاه است که ما را به آن راهی نیست!»

درخواست از دختران فروغ

                     

پی‌نوشت:

 به این عكس‌ها نگاه کنید٬ حالا صادقانه بگویید کدام یک از ما حاضر است کودک نازنین دست و روی سوخته‌اش را وادار کند که در برابر دوربین عکاسان٬ بر قاب عکس سالم خویش گردن کج کند تا ترحم برانگیزد؟

شاید باز هم «سوژه» سوخت و  دماسنج ما از قافله عقب ماند اما این بار سوژه خود٬ صورت سوخته کودکانی است که مدرسه شان در روستای «درودزن» مرودشت به آتش گرفتار آمد و اینک پس از یک سال وقتی به صورت و دست و نگاهشان نگاه می‌کنی٬ جز ضجه و درد از زخمی‌که هرگز کهنه نمی‌شود هیچ نمی‌شنوی.

پی‌نوشت:

به گمانم یک مشق پر ایراد را این همه هدیه دادن هم جرم است اما در دادگاه خوانندگان این وبلاگ حاضر به گذاردن وثیقه هم نیستم تا آزاد شوم پس در بندتان می‌مانم تا نقد کنید و ما بیاموزیم٬ پس خساست نکنید و بگویید در حد و توان خودم و برادر خوبم سیروان با آن دوربین زهوار در رفته اش٬ چه کم گذارده‌ایم؟ فراموش نکنید٬ «مشق» است. پس به خط خوردن‌اش چه باک؟

 پی‌نوشت:

این پست بی‌خطر برای خاطر همه آنها که نگرانند!

پی نوشت:

اگر همین مطلب هم خلاف خویشتنداری است و ممکن است آرامشی بر هم زند، با اولین توصیه دوستانی که مطلع‌ترند حذف‌اش می‌کنم.

ماجرا از این قرار بود که تصویر اول ستون دماسنج٬ سخنان رئیس دولتی بود که در جمع فرماندهان سپاه برای بازگو کردن خاطرات سفرش به نیویورک٬ با شوق و شعفی وصف ناشدنی می‌گفت:

«وقتی ما رفتیم نیویورک٬ نزدیک چهل تا ماشین آمدن دنبال ما که همشون سیاه بودند٬ آخه می‌خوان وحشت ایجاد کنند٬ از سازمان ملل تا اونجایی که باید می‌رفتیم همش پنج دقیقه راه بود که ما را با ماشین می‌بردند٬ مردم اونجا هم می‌آن توی خیابان برای دیدن ما و تا چشمشون یک لحظه به چشم من می‌افته٬ هی اینطوری می‌کنن( در اینجا احمدی‌نژاد دستش را به نشان پیروزی به جمعیت نشان می‌دهد) و برای اینکه به ما ثابت کنن٬ یک آقایی دوستش رو صدا می‌کنه و منو به دختر بچه‌ای که تو بغلش هست نشون می‌ده می‌گه این کیه ؟ زبان اونها اسپانیولی بود ولی دختر بچه تا منو می‌بینه می‌گه «این محموده٬ این محموده.»

چون این فیلم تاکنون در هیچ یک از سایت‌ها٬ خبرگزاری‌ها و تلویزیون رسمی ایران بخش نشده است٬ روزنامه اعتماد ملی نیز نتوانست مطلبی در این مورد چاپ کند٬ چرا ؟ چون فردا به همان راحتی که فیلم مربوط «هاله نور» تکذیب شد٬ ماجرای «دختربچه دوساله اسپانیولی زبان که محمود٬ محمود می‌کند» نیز تکذیب می‌شود و آنگاه روزنامه می‌ماند و اتهام «کودتای خزنده»‌ای که یک سرش لابد در انگلیس است.

حالا اینجا نه روزنامه است و نه قرار است که نویسنده یک وبلاگ با مخاطب محدودش از چنین تعهد بزرگی برخوردار باشد با این همه اما من هم از گذاردن فیلمی دیگر در اینجا منصرف شدم.

اعتماد ملی از نوشتن در مورد آن فیلم ابا کرد و من نیز از گذاردن این فیلم در وبلاگم منصرف شدم و چه خوشحالم از آنکه علی رغم تمام بدبینی‌های حضرات٬ اهالی روزنامه تا مادامی که خود آقایان اصولگرا و رسانه‌های مورد تایید شان خبری را تایید نکنند به مچ گیری بر نمی‌آیند و بشکن و بازار به راه نمی‌اندازند آنچنان که من هم سعی ام بر این شد تا اینجا چنین نکنم .

لذا حتی اگر این فیلم دوم را سایت‌ها و خبرگزاری‌های رسمی ایران هم منتشر کنند من هرگز چنین نخواهم کرد تا ثابت کنم که یک « احمدی‌نژاد» را با هزار«اولمرت» هم عوض نخواهم کرد حتی اگر انتهای تحمل این مرد حسین شریعتمداری٬ بزرگترین مدیحه سرای دولت جناب ریس جمهور باشد و انتهای تحمل آن دیگری دیوید گروسمن٬ بزرگترین منتقد دولت جناب نخست وزیر باشد!

حسن نیت مان ثابت می‌شود؟